Nieuws

De dokter blogt

22 juni 2015 / Handbikebattle

"En dan morgen die berg op. Heb je al wel eens op een berg gereden met je handbike?" vraag ik aan meneer A, terwijl mijn gedachten naar een week geleden gaan. Ik stond toen op het punt hem te bellen m te zeggen dat het mij uiterst onverstandig leek om aan de start te staan met een net herstelde longontsteking. Telefoon in de hand, maar toch weer neer gelegd. Gelukkig!
"Dokter eerlijk, ik heb nog nooit eerder een berg gezien! Sterker, ik ben nog nooit buiten Nederland geweest."
"Tjonge! Nou, dat is wat je noemt grensverleggend zeg." Ik voel de eerste brok van deze week in mijn keel opkomen en ik herkauw nog eens zijn antwoord. "Nog nooit buiten Nederland geweest? Tjonge." En zijn levensverhaal, mij grotendeels bekend, trekt aan mijn gedachten voorbij.

Het gevaar van schrijven over een evenement als de HandbikeBattle is dat je in superlatieven vervalt en alleen maar heroïsch verhaalt over mensen die grenzen verleggen, die door dalen gaan en weer opkrabbelen, die laten zien dat geen berg te hoog is, dat iedere uitdaging kan worden aangegaan en dat succes welhaast een keuze is. En toch is het een waarheid als een Kaunertalergletscher-koe. Want het Kaunertal is zwanger van verhalen. Verhalen over gisteren, vandaag en morgen. Verhalen met een lach, maar zeker met een traan. En soms een verhaal dat niet te bevatten is, zo indrukwekkend. En al die verhalen over de veerkracht van de mens, maken de HandbikeBattle ook tot wat hij is. Want de HandbikeBatlle is meer dan dat en bovenal een metafoor voor het leven. Want deze man, met een dwarslaesie die eigenlijk niet verenigbaar is met het bestrijden van een berg, waarvan hij de aanblik nog niet eerder beleefde, die door de ongekende energie van zijn buddies in de juiste handbike is gehesen en met een op maat gesneden trainingsprogramma in optimale conditie is gebracht, die dus bijna niet gegaan was op advies van deze dokter, die man dus, die vertelt me een goed kwartiertje na zijn finish, nadat ik vol ongeloof zijn eindtijd en fenomenale eindsprint heb aanschouwd: "Best mooi die berg, dokter, en eigenlijk veel te zwaar. Maar goed, opgeven was geen optie volgens mijn buddies. En dus hield ik vol, en maar goed ook, want als je dan die koppies van je vrouw en kinderen daar bij die finish ziet, en die film nog eens voorbijtrekt, dan ga je toch als de brandweer." En hij laat de waterlanders nog eens lekker lopen.
Goed, die brok in mijn keel was slechts een aanzet, dat begrijpt u. 
Dr. Casper van Koppenhagen
Revalidatiearts, afdeling dwarslaesie
Sportarts np
 

Agenda

meer »