Nieuws

De specialisten: Kinderteam Bijzondere Tandheelkunde

04 december 2014

Bij revalidatie-instellingen is veel expertise aanwezig. Soms zetten ze deze expertise 66k in voor mensen die niet in een regulier revalidatietraject zitten, en soms zetten ze in reguliere revalidatietrajecten expertise in die niet gangbaar is. Dit keer een voorbeeld van beide, dus bijzondere expertise die ook wordt ingezet in korte adviestrajecten.

‘Goede tandzorg vraagt soms om specialisme’

Kinderteam Bijzondere TandheelkundeWAT: Kinderteam van het Centrum Bijzondere Tandheelkunde Bogellanden (CBT Vogellanden), gevestigd bij Revalidatiecentrum Vogellanden in Zwolle.
WAAROM: Behandeling van het gebit bij kinderen met extreme angst, een gedragsstoornis en/of verstandelijke/lichamelijke beperking wie: gespecialiseerde tandartsen, orthodontist, preventie-assistenten, assistenten, mondhygiënist, psychologen en fysiotherapeut.
GESPREK MET: Bernadet Spaan, kindertandarts-pedodontoloog en teamcoördinator.

Hoe gaan jullie te werk?
‘We hebben bij het CBT Vogellanden een aantal aandachtsgebieden: angstbegeleiding, gehandi-captenzorg, kindertandheelkunde, tandheelkunde voor kwetsbare ouderen, orthodontie, maxillofaci-ale en volledige prothetiek en dysfunctie van het kauworgaan. De tandarts, kaakchirurg of huisarts verwijst cliënten naar ons. Mijn team ziet kinderen met gedragsproblematiek als autisme, met het syndroom van Down, met lichamelijke beperkingen en met extreme angst. We beginnen altijd met een vragenlijst. Als er sprake is van angst, is de psycholoog aanwezig bij het intakegesprek en wordt eerst ingezet op het leren omgaan met de angst. Als de cliënt niet meer zo angstig is, gaat de preventie-assistent de behandeling toelichten. We werken aan de hand van de tell-show-feel-do-methode. We nemen de tijd om alles uit te leggen en het kind behoudt de regie door bijvoorbeeld met een hand aan te geven hoe het gaat. De ouders blijven in de wachtkamer. Op deze manier creëren we een ingang voor de tandarts om de behandeling te beginnen. Voor kinderen met een verstandelijke beperking is een tandartsbezoek vaak extra spannend; ook dan nemen we de tijd om het kind gerust te stellen. Zo kan het helpen als zijn of haar favoriete muziek wordt opgezet.’

Tandheelkunde in een revalidatiecentrum, werkt dat goed samen?
‘Heel goed! Begin 2014 zijn we onderdeel geworden van Vogellanden. De ideeën over ons werk komen goed overeen. De slogan van Vogellanden is ‘het ongewoon goed doen’ en dat past volledig bij onze werkwijze. Als team zoeken we, samen met de cliënt, naar het best haalbare resultaat. Daarbij hebben we te maken met kwetsbare doelgroepen, waardoor de uitdaging groter is. Ons uiteindelijke doel is, net als in de revalidatie, het overdragen van de zorg naar behandelaars dicht bij huis, in ons geval de eigen tandarts. Maar aan kinderen met een handicap blijven we soms langer zorg verlenen. In de toekomst verwacht ik meer samen te werken met de revalidatiearts als verwijzer. De kinderen en volwassenen die gezien worden in het revalidatiecentrum hebben immers ook te maken met gebitsproblematiek die soms vraagt om een specialistische behandeling.’

Wat bieden jullie méér dan de gewone tandarts?
‘We werken multidisciplinair samen, waardoor we gebruik maken van elkaars kunde en kennis. Ons team bevat naast tandheelkundigen onder meer een fysiotherapeut en psychologen. Verder hebben we een aangepaste werkruimte. Zo hebben we een tillift om een kind in de stoel te krijgen. Bij spasticiteit maken we gebruik van korrelkussens die het lichaam ondersteunen en ontspanning bieden. Ook kunnen we behandelingen onder narcose uitvoeren. Als het gesproken taalbegrip minder is, bijvoorbeeld bij kinderen met een verstandelijke beperking, kunnen we met pictogrammen duidelijk maken wat er gaat gebeuren. Zo kunnen we de structuur van de behandeling laten zien: een duidelijk begin en einde, zichtbaar gemaakt met behulp van plaatjes. Het is heel gevarieerd wat er nodig is om een kind te helpen. Zo hadden we een meisje met een lichamelijke beperking die op haar kin gevallen was. Ze kon haar mond niet goed meer openen, waardoor we niet konden behandelen. De oplossing vonden we in een speciaal apparaat waarmee het meisje zelf kon oefenen op het openen van de mond. De ouders kregen tips aangereikt om haar te motiveren. Het uitdagende is: wij zijn als team het eindstation, het moet bij ons wel lukken! En als dat gebeurt, maakt het de kinderen, de ouders en ons vaak heel trots.’
 

Bron: Revalidatie Magazine (RM) nr. 4 2014
Auteur: Kitty Rotteveel
Foto: Vogellanden, Hans Wolff