‘Ik wil eigenlijk nog even daar op de brug staan; dan houd ik me aan de railing vast. Als jullie dan naast me staan, dan durf ik het. En dan een foto maken in de sneeuw voor het thuisfront!’ roept Bert naar mij. Bert heeft na een herseninfarct geen controle over zijn bewegingen en zit daarom in een elektrische rolstoel. Hij kan zelf niet opstaan en niet lopen. Ik vind het een goed idee: een mooie uitdaging voor hem.
Het is zaterdag 3 januari en de eerste sneeuw van het jaar is afgelopen nacht gevallen. Ik ben aan de beurt om als fysiotherapeut met de verpleegkundigen te werken. Met veel kunst en vliegwerk heb ik de 8 kilometer van huis naar het revalidatiecentrum overbrugd. Ook de verpleegkundigen zijn er allemaal gewoon. Alsof er niks aan de hand is.
De revalidanten verschijnen één voor één bij het ontbijt. Sommigen daag ik uit tot een stuk lopen vanuit hun kamer naar de huiskamer. Anderen zijn al druk geweest tijdens het wassen en aankleden en rijden met hun rolstoel langs het buffet om hun ontbijt bij elkaar te verzamelen. Hen begeleid ik vanuit de rolstoel naar een gewone stoel aan tafel.
Nou, dan gaan we zo de sneeuw maar in hè!
Het is een klein groepje. Er zijn veel revalidanten die in het weekend thuis zijn, ook een belangrijk onderdeel van de revalidatie.
Ik praat tijdens het ontbijt over de sneeuw en doe alle gordijnen wijd open om het witte landschap te bewonderen. Sommigen zouden naar huis vandaag, maar blijven nu toch maar hier vanwege de code oranje. ‘Nou, dan gaan we zo de sneeuw maar in hè!’, zeg ik. Iedereen is gelijk enthousiast. We maken plannen en bedenken wat we kunnen doen. Zo wil Maarten heel graag in de sneeuw kunnen lopen. Hij is vaak in Duitsland. Daar ligt in de winter altijd sneeuw. Dus dat moet hij wel weer kunnen!
Na het ontbijt doen we onze standaard ochtendactiviteit ‘Nederland in Beweging’. Alle verpleegkundigen en revalidanten achter de televisie; in de actie zittend of staand, alleen of met hulp. Iedereen heeft er zin in vanochtend. ‘Oeh, ze gaat veel te snel’. ‘Ik doe alleen mijn armen hoor!’. ‘Lekker muziekje’.
Bijkomen bij een kop koffie en dan de jassen aan, sjaals om. Voor de zekerheid nemen we dekentjes mee. En natuurlijk gaan de telefoons mee voor de foto’s. Daar gaan we; afdeling neuro B in de sneeuw.
Het kraakt onder mijn schoenen
Sommige revalidanten blijven eerst nog veilig onder het afdak bij de ingang. Anderen, die al wat beter lopen, proberen de sneeuw in te gaan. Als blijkt dat het goed gaat, beginnen twee mannen met het rollen van grote sneeuwballen in de sneeuw; er moet een sneeuwpop komen! En natuurlijk worden er sneeuwballen gegooid.
In de verte zie ik Jan lopen. Hij maakt foto’s van de besneeuwde bomen, lekker in zijn eentje. Langzaamaan komen ook de mensen onder het afdak in beweging. Ik loop om de beurt met iemand door de sneeuw. ‘Het kraakt onder mijn schoenen’. ‘Ik vind het wel eng’. ‘Aaah, een sneeuwvlok in m’n nek’. Het wordt steeds dynamischer en hilarischer allemaal. Verpleegkundigen helpen nu ook mensen uit de stoel en ‘hup’ een paar passen de sneeuw in. De sneeuwpop is intussen af en krijgt een pet op van één van de makers.
De foto van Bert is inmiddels ook gemaakt. Hij gaat weer zitten in zijn rolstoel, op een kletsnatte zitting. Met een grote lach op zijn gezicht zet hij samen met een verpleegkundige de foto in zijn familie-appgroep. Wat een geslaagde ochtend! Een geslaagde revalidatie in de sneeuw.
Auteur
