Met een doosje ‘celebrations’ op zijn schoot rijdt hij mijn polikamer binnen. Vriendelijke lach op zijn gezicht en een energieke uitstraling. Inmiddels een ervaren dwarsleet; hij leeft al heel wat jaartjes met zijn dwarslaesie. Alles goed op de rit met een aangepast huis en auto, werk en zijn gezin. Toch is ‘gecondoleerd’ het eerste wat ik tegen hem zeg.
Een paar maanden geleden heeft hij zijn vrouw verloren aan een andere slopende ziekte. Met kippenvel op mijn armen luister ik naar zijn verhaal over de laatste periode. Het afscheid, het missen en hoe het nooit meer hetzelfde zal zijn. Over de onmogelijke taak om als moeder afscheid te moeten nemen van je kinderen. En over de pijn en het verdriet als je als gezin getroffen wordt door niet één, maar twee zeldzame aandoeningen, die beiden afhankelijkheid veroorzaken.
En hij vertelt dat het fijn was dat hij op zijn manier nog voor haar kon zorgen.
Maar we lachen ook samen. Hij vertelt grappend dat zijn aangepaste huis handig van pas kwam de afgelopen periode. Maar ook ‘dat hij niet elke dag de polonaise loopt.’ Waarop ik kan reageren met ‘dat hij zou wíllen dat hij de polonaise kon lopen’. En hij vertelt dat het fijn was dat hij op zijn manier nog voor haar kon zorgen. En hoe trots hij is op hun kinderen en hun vrienden en vriendinnen.
Ik vervolg het consult met alle dwarslaesiegerichte vragen over pijn, spasmen, blaas, darmen enzovoort. Het voelt eigenlijk niet gepast om in deze situatie over deze zaken te praten. Toch is het ook belangrijk dat hij juist nu zorgt dat hij gezond blijft en niet te kampen krijgt met allerlei vervelende gevolgen door zijn dwarslaesie. Daarom voelt het toch goed dat we deze controles weer oppakken.
Als er een team bestond van mensen met veel veerkracht, dan was mijn patiënt zeker de aanvoerder!
Aan het eind van het consult krijg ik het doosje met de welbekende chocolaatjes. Ik vind het zo bijzonder dat juist deze man het meeneemt. Voor mij staat het symbool voor de veerkracht die hij laat zien. Als in: we moeten het leven vieren, want je weet nooit wat je op pad krijgt.
Na afloop praat ik met de revalidatiearts in opleiding na over het consult. We zijn allebei diep onder de indruk van wat sommige mensen tijdens hun leven te verstouwen krijgen. Maar we zijn nóg meer onder de indruk van de veerkracht die bij hen naar voren komt. Als er een team bestond van mensen met veel veerkracht, dan was mijn patiënt zeker de aanvoerder!
Auteur
