Revalidatiearts en medisch manager bij Klimmendaal
In de serie “Vijf vragen aan” spreekt Revalidatie Magazine professionals in de Medisch Specialistische Revalidatie (MSR). We gaan in gesprek over hun weg naar de sector, de dagelijkse praktijk van hun werk en wat de MSR uniek maakt ten opzichte van andere medische zorg. We trappen af met Tessa Hogt, revalidatiearts en medisch manager bij Klimmendaal. ‘We werken niet solistisch, maar juist samen met andere specialisten.’
Hoe ben je in de Medisch Specialistische Revalidatie (MSR) terechtgekomen?
‘Tijdens mijn laatste coschappen binnen de geneeskundeopleiding liep ik in het Deventer Ziekenhuis mee met een revalidatiearts. Daar viel alles op zijn plek. Ik zag hoe je als revalidatiearts samenwerkt met veel verschillende disciplines en specialismen. Hoe breed het vak is, van orthopedische tot neurologische vraagstukken. En hoe je verder kijkt dan de diagnose: wat vinden patiënten belangrijk in hun dagelijkse leven en hoe kun je daar samen naartoe werken? Mijn begeleider bewoog zich soepel door het ziekenhuis – als een vis in het water – en liet zien wat je als revalidatiearts allemaal kunt betekenen. Toen wist ik: dit wil ik ook.’
Tessa Hogt, revalidatiearts en medisch manager bij Klimmendaal
Wat vind je het mooiste aan je werk?
‘We zijn een vak dat zich continu doorontwikkelt. Als revalidatieartsen hebben we een brede blik op wat een patiënt nodig heeft en helpen we andere specialisten om ook zo te kijken. Laatst was ik op een congres voor anesthesiologen over pijn en daar zag ik dat de focus steeds meer verschuift van alleen behandelen naar het gesprek: wat is voor deze patiënt belangrijk? Daarnaast ontwikkelen we ons vak niet alleen inhoudelijk, maar juist ook in samenwerking en netwerken, bijvoorbeeld binnen de geriatrische revalidatiezorg.
Wat mijn werk extra mooi maakt, is mijn dubbelrol: in het ziekenhuis zie ik wat er leeft bij patiënten en wat er verandert in hun wensen en behoeften, en als medisch manager neem ik dat mee in hoe we de organisatie vormgeven.’
Welke ervaring maakte veel indruk op je?
‘Een tijd geleden was er een ouder echtpaar. De vrouw verloor een groot deel van haar gezichtsvermogen en kreeg problemen met haar balans. Bewegen was voor hen een eerste levensbehoefte; ze gingen élke dag samen fietsen. Dat wilden ze ondanks haar beperkingen blijven doen. Een jaar later zag ik ze voor een controlegesprek en wat bleek: ze hadden een tandem gekocht en zijn inderdaad elke dag blijven fietsen. Weer of geen weer. Ik vind dat zo mooi om te zien, hoe mensen altijd zoeken naar mogelijkheden en hoe ze dit als “team” hebben opgepakt. Dat is iets wat mij altijd zal blijven raken: de veerkracht en het aanpassingsvermogen van patiënten.’
We kijken niet alleen naar wat medisch-technisch mogelijk is, maar vooral naar wat de patiënt wil bereiken. Dat betekent ook dat je soms bewust iets níet doet, omdat het niet past bij iemands leven.
Wat maakt de MSR volgens jou waardevol?
‘Onze kracht zit ‘m in de hulpvraaggerichte benadering. We kijken niet alleen naar wat medisch-technisch mogelijk is, maar vooral naar wat de patiënt wil bereiken. Dat betekent ook dat je soms bewust iets níet doet, omdat het niet past bij iemands leven. We worden als revalidatieartsen vaak betrokken bij andere specialismen. Bijvoorbeeld vóór een operatie zoals een amputatie, om samen met de chirurg en de patiënt te bespreken wat de ingreep voor gevolgen heeft voor het dagelijkse leven. Zo helpen we de patiënt een weloverwogen keuze te maken. Die samenwerking maakt de zorg nog patiëntgerichter, maar uiteindelijk ook beter en doelmatiger.’
Wat heeft de MSR nodig om in de toekomst sterk en relevant te blijven?
‘Het belangrijkste is dat de zorg toegankelijk blijft. Dat betekent dat we goed moeten kijken naar welke zorg binnen de MSR hoort en wat we over de muren heen kunnen organiseren. Samenwerking speelt daarin een grote rol, net als het “ontschotten” tussen verschillende vormen van zorg, zoals ziekenhuiszorg, revalidatie en geriatrische revalidatie. Daarnaast is digitalisering een belangrijke ontwikkeling en zie ik kansen in andere manieren van zorg leveren, bijvoorbeeld meer op afroep in plaats van via reguliere controles.’
Auteur
Evelyn Fransen
Gerelateerde artikelen Revalidatie Magazine
Zilveren Kruis: ‘Er is meer wat ons bindt dan wat ons scheidt’
Ad Melkert: ‘Het is indrukwekkend hoe mensen weer levensperspectief krijgen’
Nieuwbouw in de revalidatiezorg: noodzakelijk, complex én kansrijk
Gerelateerde artikelen Nederlands Tijdschrift voor Revalidatiegeneeskunde
An ever closer union
Inspanningsgebonden pijnsyndromen van het onderbeen
