Onder tropische omstandigheden gingen donderdag 125 sporters met een lichamelijke beperking de ultieme uitdaging aan tijdens de twaalfde editie van de HandbikeBattle in het Oostenrijkse Kaunertal. Op pure armkracht legden zij een indrukwekkend parcours af van ruim 20 kilometer met 863 hoogtemeters. Maar wie denkt dat de HandbikeBattle draait om winnen, heeft het mis. De grootste overwinning werd behaald door iedereen die zijn of haar eigen grenzen durfde te verleggen.
Al vroeg in de ochtend hing er een gezonde spanning in het Kaunertal. Om 09.15 uur gaf de burgemeester van het Kaunertal het officiële startschot, waarna deelnemers uit heel Nederland – afkomstig uit veertien revalidatiecentra en als individuele sporters – begonnen aan hun klim over de beroemde Kaunertaler Gletscherstraße. Familie, vrienden, inwoners en schoolkinderen van het dal en honderden supporters vormden langs de route een indrukwekkende erehaag die de deelnemers onafgebroken aanmoedigde.
Meer dan een sportevenement
De HandbikeBattle is veel meer dan een wedstrijd. Voor veel deelnemers vormt het de bekroning van maandenlange training tijdens of na hun revalidatie. Het is een week waarin sport, persoonlijke ontwikkeling en ontmoeting samenkomen. Deelnemers ontdekken niet alleen wat lichamelijk mogelijk is, maar bouwen ook aan zelfvertrouwen, veerkracht en een nieuw perspectief voor de toekomst.
De klim vroeg alles van de deelnemers. De hoge temperaturen maakten de tocht extra zwaar, maar langs het volledige parcours stonden vrijwilligers, buddies, sponsoren en supporters klaar met water, verkoeling, zonnebrand en vooral veel aanmoedigingen. Juist die verbondenheid maakt de HandbikeBattle ieder jaar opnieuw uniek.
Topsporters geven deelnemers extra kracht
Ook dit jaar stonden Nederlandse paratoppers van TeamNL langs én op de berg om de deelnemers te ondersteunen. Meervoudig paralympisch kampioenen Jetze Plat, de nieuwe Chef de Mission van TeamNL voor de Paralympische Spelen van Los Angeles 2028, en Mitch Valize fietsten samen met Chantal Haenen en Johan Reekers de hele dag over het parcours om deelnemers persoonlijk aan te moedigen. Hun betrokkenheid zorgde op de zwaarste momenten voor een extra mentale boost.
Het absolute hoogtepunt volgde bij de finish bij de Ochsenalm. Daar werden deelnemers onthaald met luid applaus, knuffels, tranen en een enorme ontlading. Voor velen betekende het bereiken van de finish veel meer dan een sportieve prestatie; het was het bewijs dat zij sterker zijn dan zij ooit hadden gedacht.
Iedereen is winnaar
Tijdens de prijsuitreiking werden de sportieve prestaties gevierd. De Rijndam Racers namen de wisselbeker mee naar huis als Beste Team. Mark Klop werd tijdens de prijsuitreiking uitgeroepen tot Beste Stijger. Bij een nacontrole van de tijden bleek echter dat er een fout in de berekening was geslopen. Daardoor eindigde Mark als derde en komt de beker toe aan Willem van de Bovenkamp. Jaklien Tans en John Jongeneel waren de snelste vrouw en man van de dag.
Een bijzonder moment was de uitreiking van de titel Rookie of the Year aan Johnny Boers. Na een ernstig motorcrossongeval, een dwarslaesie, meerdere fysieke tegenslagen én het verlies van zijn vader bleef hij werken aan zijn droom. Met zelf ontwikkelde technische aanpassingen aan zijn handbike, een enorme dosis doorzettingsvermogen en zijn voortdurende steun aan mededeelnemers groeide hij uit tot een inspiratiebron voor velen.
Toch ging de grootste waardering uit naar álle deelnemers. Ook degenen die onderweg moesten besluiten te stoppen vanwege hun lichamelijke grenzen. Juist het erkennen en respecteren van die grenzen vraagt moed en maakt duidelijk waar de HandbikeBattle werkelijk om draait.
Samen naar de top
Gedurende de week ontstonden er vriendschappen, werden ervaringen gedeeld en vonden deelnemers herkenning bij elkaar. Mensen die nog midden in hun revalidatie zitten, ontmoetten deelnemers die hen voorgingen en lieten zien dat er, ondanks een lichamelijke beperking, nog volop mogelijkheden zijn.
De HandbikeBattle bewijst ieder jaar opnieuw dat sport veel meer kan zijn dan bewegen alleen. Het brengt mensen samen, geeft vertrouwen en laat zien hoeveel kracht er ontstaat wanneer je in jezelf én in elkaar gelooft.
Zoals één van de aanwezige bestuurders na afloop verwoordde:
Wat een saamhorigheid heb ik gevoeld. Vol ontroering heb ik deze dagen beleefd. De trots op de deelnemers, de vrijwilligers en de organisatie is enorm. Dit is een herinnering voor het leven.
Met een afsluitend Oranje Feest vol muziek, dans en blije gezichten kwam een onvergetelijke editie ten einde.
