Beschikbare middelen willen we in de zorg graag zinvol inzetten, helemaal met het oog op schaarste. Wat voegt in de praktijk daadwerkelijk iets toe en waar kan het anders? Een aantal collega’s delen daarover hun gedachten.
Voorkomen is óók beter voor milieu!
Maaike Hulshof, aios revalidatiegeneeskunde OOR Noordoost Nederland
Niet alleen vanwege de schaarste in de zorg, maar ook vanwege de impact op het milieu, is het belangrijk om kritisch te kijken naar welke zorg echt iets toevoegt voor de patiënt. In het kader van duurzaamheid laat de R-ladder van circulair werken zien dat het voorkomen beter is dan bijvoorbeeld hergebruiken of recyclen. In de revalidatiegeneeskunde betekent dit: alleen zorg bieden die écht zinvol is. Door overbehandeling te vermijden, besparen we zorgcapaciteit én dragen we bij aan een duurzamer zorgsysteem. Dat is toch mooi meegenomen, dacht ik zo!
Kan dat nou niet anders?
Els Keesom, kinderrevalidatiearts Treant
‘14 jaar, boksersfractuur metacarpale 5 links waarvoor K-draad, opstarten handtherapie.’
Zucht… We hebben er weer één, een patiënt die door de plastisch chirurg geopereerd is en nu handtherapie nodig heeft. Die vraag ik dan maar snel aan. Omdat er op korte termijn geen plek is op mijn poli kijk ik bij wijze van intake mee met de handtherapeut, ik open een DBC, therapie loopt. Na drie maanden zie ik hem voor controle. Handtherapie is afgerond, K-draad verwijderd, chirurg heeft afgesloten, jongen heeft geen klachten. Ik rond af. Hij moest wel twee keer door de revalidatiearts gezien worden.
Ter zake kundig…?
Els Keesom, kinderrevalidatiearts Treant
E-mail van een moeder: ‘WLZ-indicatie afgewezen’. In de brief wordt gesteld dat de kinderneuroloog en ik niet ter zake kundig zijn in het beoordelen van de beperking van twee kinderen met een genetische aandoening. We schrijven allemaal een aanvullende brief; de psychologe, de revalidatiearts, de kinderneuroloog en de klinisch geneticus. De WLZ-aanvraag wordt binnenkort besproken met een juridisch medewerker van het CIZ. Of ik op mijn vrije dag telefonisch bereikbaar wil zijn voor eventuele aanvullende vragen. Ze mogen me bellen. Ik hoop maar dat er bij het CIZ ter zake kundige mensen werken die de WLZ-aanvraag bezwaren in behandeling nemen…
Less is more in de fysiotherapie
Dr. Jos IJspeert PhD, fysiotherapeut onderzoeker RadboudUMC
Vaak zien mensen de fysiotherapeut als wegenwacht die helpt bij pech. Daardoor richten therapeuten zich snel op het oplossen van acute klachten: losmaken wat vastzit, verzachten wat hard is. In mijn proefschrift beschrijf ik dat het doel juist is om de behandelaar overbodig te maken. In plaats van wegenwacht is de fysiotherapeut meer garagist: opsporen van oorzaken, strategieën bedenken die daar invloed op hebben en patiënten leren die zelf toe te passen. Zo verschuift de zorg van herhaald ingrijpen naar voorkómen van problemen, door grondige analyse en aanpak van beïnvloedbare factoren.
Bemoeizorg…?
Sophie Schaper, aios revalidatiegeneeskunde AmsterdamUMC
Shared decision making heeft soms de bijsmaak van een ‘trend’ die gevolgd moet worden. Mijns inziens voorkomt het bemoeizorg, wat in ons vak op de loer ligt. Het is de valkuil bij de kracht van ons vak: onze brede blik. We maken onszelf soms als hulpverlener (te?) belangrijk. Door patiënten langer dan nodig te volgen en adviseren hoe hun leven te optimaliseren. Uit nobelheid – maar stiekem ook uit ijdelheid. Dus geef bij beleidsopties ook keuzes als ‘niets doen’ en ‘controle alleen op vraag vanuit de patiënt’. En incasseer wanneer ze daarvoor kiezen het deukje in je ego als hulpverlener.
Gerelateerde artikelen NTR
Less is more? Zinvolle revalidatiezorg vanuit het patiëntenperspectief
PRIKBORD: less is more?!
PRIKBORD: Focus op medicatie
PRIKBORD: Focus op slaap
Gerelateerde artikelen Revalidatie Magazine
Van stilzitten naar stappen zetten
Uit het hoofd, in het lijf
Paralympische Spelen: ook de samenwerkende revalidatie- en sportartsen gaan voor goud
