Al een jaar leef ik ernaar toe en nu is het zover. We zijn in Brazilië. Het voelt een beetje als een droom. De vragen die ik eerst wegwuifde met ‘we zien wel’, die kan ik nu niet meer ontwijken. Want daar ís die bouwplaats waar ‘we’ aan de slag gaan. Het is me vaak gevraagd: ‘Wat kun jij eigenlijk doen op zo’n bouwproject?’ Eigenlijk weet ik het ook niet zo goed…
Wanneer we in Brazilië aankomen staat er een complete drumband op ons te wachten. Er wordt gespeeld, gezwaaid, gedanst en gelachen. Na de spanning van Schiphol en mijn eerste vlucht is dit nogal een binnenkomst. Ik had vooraf rekening gehouden met verbaasde blikken naar mijn rolstoel. Misschien zouden mensen niet weten hoe ze op mij moesten reageren. Maar dat blijkt enorm mee te vallen. De mensen ontvangen mij net zo hartelijk als de rest. Niemand lijkt echt van mijn rolstoel op te kijken. Blijkbaar had ik dat vooraf spannender gemaakt dan nodig.
De eerste dagen staan in het teken van ontdekken. Waar slapen we? Hoe ziet de dag eruit? Wanneer gaan we bouwen, wanneer zijn er activiteiten en hoe laat eten we? Langzaam ontstaat er een ritme van ontbijt, dagopening, bouwen, bezoeken, samen eten en ’s avonds samen afsluiten. De voorzieningen zijn anders en eenvoudiger dan thuis, maar beter dan verwacht. Dat maakt het makkelijker om mijn draai te vinden. Ook de groep helpt daar enorm bij. Als ik bij een activiteit moet uitzoeken wat wel en niet werkt, is er altijd wel iemand die praktisch meedenkt. Precies zoals tijdens het voorbereidingsweekend.
Contact maken gaat hier zo soepel, mensen zijn op elkaar en op ons gericht.
Intussen leer ik Brazilië kennen: de hartelijkheid van de mensen voel je door alles heen, ook al versta ik geen Portugees. Contact maken gaat hier zo soepel, mensen zijn op elkaar en op ons gericht. Bij de bezoeken aan mensen thuis komt dat extra dichtbij. Daar ontstaat een ander soort gesprek. We horen hoe mensen leven en wat voor hen belangrijk is. Er wordt veel gelachen, maar we praten ook serieus. Dan merk ik dat deze reis niet alleen gaat over wat wij komen bouwen. We worden zelf ook uitgenodigd om te luisteren en ons verhaal te delen.
Terug op de bouwplaats popt de bekende vraag weer op: wat kan ik hier doen? Veel werk draait om tillen, bukken, sjouwen en balanceren op een ondergrond die niet bepaald rolstoelvriendelijk is. Toekijken past niet zo bij me, dus ik begin als DJ. Ik kies de muziek en zorg dat het tempo en de energie erin blijven. Dat werkt verrassend goed. Nederlanders en Brazilianen zingen mee, lachen en bouwen door.
Dan komt Philippe, een van de locals waarmee we samenwerken, glunderend om de hoek. Deze man lijkt een onuitputtelijke creativiteit te hebben. Wat hij precies van plan is snap ik nog niet helemaal, maar dat het met mij te maken heeft is duidelijk. Een beetje geheimzinnig staat hij daar met twee groepsgenoten rond een pallet. Ze roepen me. En dan zie ik het: onder de pallet zitten wieltjes. Met een touw bevestigen ze de pallet achter mijn rolstoel en tada… ik heb een aanhangwagen. DJ wordt transporteur. Zo vervoer ik heel wat bouwmaterialen van de losplaats naar de bouw. Ik verbaas me hoe simpel het kan. Wat maken we het in Nederland soms ingewikkeld.
Tijs en Philippe
Voor vertrek vroeg ik me af hoe mensen in Brazilië op mijn rolstoel zouden reageren en of ik wel écht iets kon bijdragen. Nu rij ik met stenen achter me over de bouwplaats, terwijl mijn playlist door de boxen klinkt. Niet alles is vooraf uit te tekenen, soms ontstaat de oplossing pas als je er bent. Het enige wat je daarvoor nodig hebt is blijkbaar een pallet, vier wieltjes en een groep behulpzame mensen.
Vamos!
Deze zomer reisde Tijs Zilverberg (21) met World Servants naar Brazilië. Tijs heeft sinds 2022 een complete C5-dwarslaesie en het was zijn eerste reis in een rolstoel. Voor Revalidatie Magazine hield hij zijn ervaringen bij.
World Servants Onbeperkt
World Servants organiseert al bijna 40 jaar werkvakanties voor jongeren. Samen met gemeenschappen in Afrika, Azië en Latijns-Amerika bouwen jaarlijks zo’n 700 jongeren aan scholen, ziekenhuizen en sociale voorzieningen. Omdat mensen met een handicap vaak buiten de maatschappij staan in de landen waar World Servants komt, werkt de organisatie graag met zo inclusief mogelijke groepen. Jongeren met een fysieke, auditieve en/of motorische handicap zijn daarom van harte welkom. Gebaseerd op de behoeften en mogelijkheden van deze jongeren wordt een werkvakantie aangepast. Zo kan zo’n reis een prachtig vervolg op de revalidatie vormen. Meer informatie.
Auteur
