Ik word door Joyce op mijn schouder getikt. Snel veegt ze nog een traan weg. ‘Hier is Jaap.’ Jaap is handbiker, Joyce zijn buddy. Als verrassing stonden ineens acht vrienden voor zijn neus om Jaap toe te juichen op deze bijzondere dag. Ik buig me naar voren en zie een big smile op zijn gezicht en tranen in zijn ogen.
Het is donderdag 25 juni. Ik sta bij de Tolpoort richting de Kaunertaler Gletscher in Oostenrijk. Bij de start van de 12e editie van de HandbikeBattle: een wedstrijd waarbij 125 handbikers de Kaunertaler Gletscher beklimmen. Voor het derde jaar mag ik aftellen tot het startschot. Ik vind het een eer dat ik erbij mag zijn.
Met handbiken was ik ineens niet meer altijd afhankelijk van anderen.
Jaap vertelt zijn verhaal: ‘Vorig jaar om deze tijd revalideerde ik vanwege een dwarslaesie.’ Na een periode met veel complicaties was het duidelijk dat hij vanwege zijn complete laesie afhankelijk van een rolstoel zou blijven. Zijn paardensport was verleden tijd. Door een fysiotherapeut en een sporttherapeut kwam hij in aanraking met het handbiken. Hij vond het verrassend leuk. ‘Met handbiken was ik ineens niet meer altijd afhankelijk van anderen. Ik ging het niet alleen als sport inzetten maar kon ook op bezoek gaan bij mijn zoon een dorp verderop.’
In oktober 2025 werd hij gevraagd bij het handbiketeam van het revalidatiecentrum. Hij hoefde niet lang na te denken. Jaap sloot zich vol overgave aan bij het team. Dat betekende vanaf januari elk weekend trainen. Binnen en buiten, weer of geen weer. Er waren vijf teamleden. Ieder met een buddy die meefietst. Ze zijn een hecht team geworden. Binnen een jaar tijd is hij hier in Oostenrijk en gaat hij die enorme berg verslaan.
Ik loop tussen de 125 handbikers door. Ze zijn opgesteld in hun startvakken, op volgorde van classificatie. Dan zie ik Mathijs: hij heeft een bovenbeenamputatie. Twee jaar geleden werd er kanker in zijn been ontdekt. Na een lange weg werd besloten zijn hele been te amputeren. Hij overleefde daardoor zijn kanker. ‘Maar ik had geen idee hoe het verder moest.’ Door de handbikebattle ontdekte Mathijs dat hij nog vele uitdagingen aan kan gaan in zijn leven, en dat hij veel meer kan dan hij vorig jaar tijdens zijn revalidatie dacht. Zijn vrouw staat naast hem. ‘Ik had niet verwacht dat we nog op vakantie zouden gaan samen. Nu weet ik dat dat wel weer kan!’
Ik heb mijn angst overwonnen en ben superblij. Dit opent nieuwe deuren!
Ik loop door en geef een high five aan Mark. Eerder deze week sprak ik hem over zijn ervaringen in zijn hotelkamer. ‘Ik schrok me rot toen ik zag dat de douche in het bad was. Daar kan ik natuurlijk niet in komen, dacht ik’. Hij vertelde het aan zijn medeteamlid Floris, die al twee jaar vanuit de rolstoel functioneert met zijn dwarslaesie. Hij spreekt dus uit ervaring als hij zegt: ‘Tuurlijk kan dat wel, ik zal het je laten zien en dan oefenen we het samen bij het bad.’ Toen ik Mark de volgende ochtend sprak, zei hij met een trotse glimlach: ‘Goeie les van Floris gehad. Deze actie kon ik tijdens m’n revalidatie nog niet, maar nu móest ik wel. Ik heb mijn angst overwonnen en ben superblij. Dit opent nieuwe deuren!’
Dan kom ik een ergotherapeut tegen, hij is mee als buddy. Hij vertelt me dat hij sommige handbikers uit zijn team nog kent van tijdens hun revalidatie. Hij weet nog hoe ze er toen, nog maar kortgeleden, aan toe waren en hoe sommigen het leven niet meer zagen zitten. ‘Ze ervaarden alles wat ze niet meer konden als ontzettend beperkend.’ Hij vertelt over Manon. Ze was net klaar met haar opleiding op de Pabo toen ze een dwarslaesie kreeg. Ze had geen idee wat ze nog kon, nu ze nooit meer zou kunnen lopen. Tijdens de eerste training afgelopen maandag op de berg riep ze dat ze alles weer aan kan! ‘Als je die berg kan overwinnen, dan kan je alles aan’, vertelt deze buddy trots.
Dit kan verder niemand, alleen wij. We zijn allemaal toppers.
Ik voel me een heel ander mens.
Ik denk terug aan de handbiker die ik gisteravond aan de bar ontmoette: Arjan. Hij vertelde: ‘Dit is een hele nieuwe wereld voor mij. Sinds ik niet meer in het revalidatiecentrum ben, merk ik dat ik overal waar ik kom de enige ben met beperkingen. Nu zijn we met z’n allen hier, met een handbike. We strijden allemaal en het maakt niet uit welke beperkingen je hebt. Dit kan verder niemand, alleen wij. We zijn allemaal toppers. Ik voel me een heel ander mens.’
Het publiek schreeuwt mee van 10 tot 1, en daar gaat de laatste groep handbikers. Straks zal ik als speaker bovenaan bij de Ochsenalm op 2150 meter hoogte al deze toppers de finish over supporten.
Wat een eer, wat een battle, wat een helden: met bloed, zweet en tranen overwinnen alle deelnemers de berg. Jaap, Mathijs, Mark, Floris, Manon en hun 120 mede-handbikers. De allerlaatste deelnemer komt de finish over na ruim 7 uur. Over winnen gesproken.
Auteur
