De leerlingen kijken ons aan, niemand zegt iets. We zitten op een middelbare school in Brazilië om te praten over mentale gezondheid, depressie en pesten. Geen lichte onderwerpen. We stellen een vraag. Stilte. Ik begin me af te vragen of dit gesprek ooit op gang gaat komen.
Dan draaien we het om: hebben jullie misschien vragen aan ons? Eerst gebeurt er weinig, tot het gesprek op voetbal komt. Ineens wordt er gepraat en gelachen. De spanning zakt. Wij vertellen steeds persoonlijker over onszelf en merken dat de leerlingen daardoor ook meer durven te delen. Langzaam komen we terug bij depressie en pesten. Nu komen de antwoorden wel. Door ons open te stellen, ontstaat er ruimte voor een echt gesprek.
Eenmaal thuis krijg ik vaak de vraag wat de reis naar Brazilië mij heeft opgeleverd. Dan denk ik aan de gezelligheid van de groep, de bewoners en het lokale team. Aan spelletjes spelen, de interland en de goede gesprekken wanneer de dag allang voorbij was. We werkten en woonden samen. We deelden het leven. Ook wordt mij gevraagd wat ik zelf kon bijdragen. Dan vertel ik over de bouwplaats, hoe ik daar begon als dj en hoe ik later stenen vervoerde op een pallet met wieltjes achter mijn rolstoel.
Maar het gaat verder dan mooie herinneringen;
ik heb veel geleerd van de reis en de vele ontmoetingen.
Maar het gaat verder dan mooie herinneringen; ik heb veel geleerd van de reis en de vele ontmoetingen. Zo bezochten we een gevangenis en een dagbesteding voor mensen met een meervoudige beperking. In de gevangenis speelden we bordspelletjes; voor even ontmoetten we elkaar niet als bezoekers en gevangenen, maar als mensen. Bij de dagbesteding keek ik naar de rolstoelen en besefte ik hoe goed mijn voorzieningen in Nederland zijn. Tegelijkertijd zag ik hoeveel plezier een eenvoudig spelletje tikkertje geeft.
Ik denk terug aan de leerlingen van de middelbare school. Dat gesprek laat voor mij zien wat de reis zo waardevol maakte: door zelf iets te delen, geef je anderen ruimte om dat ook te doen. We hebben elkaar als gelijken ontmoet. We kwamen iets brengen, maar kregen zelf ook veel terug. Misschien liet mijn aanwezigheid ook zien dat iemand met een hoge dwarslaesie niet aan de zijlijn hoeft te blijven.
Ja, mij zie je nog weleens op reis gaan met World Servants. En wie dit nu leest en erover twijfelt: neem de stap!
Deze zomer reisde Tijs Zilverberg (21) met World Servants naar Brazilië. Tijs heeft sinds 2022 een complete C5-dwarslaesie en het was zijn eerste reis in een rolstoel. Voor Revalidatie Magazine hield hij zijn ervaringen bij.
World Servants Onbeperkt
World Servants organiseert al bijna 40 jaar werkvakanties voor jongeren. Samen met gemeenschappen in Afrika, Azië en Latijns-Amerika bouwen jaarlijks zo’n 700 jongeren aan scholen, ziekenhuizen en sociale voorzieningen. Omdat mensen met een handicap vaak buiten de maatschappij staan in de landen waar World Servants komt, werkt de organisatie graag met zo inclusief mogelijke groepen. Jongeren met een fysieke, auditieve en/of motorische handicap zijn daarom van harte welkom. Gebaseerd op de behoeften en mogelijkheden van deze jongeren wordt een werkvakantie aangepast. Zo kan zo’n reis een prachtig vervolg op de revalidatie vormen. Meer informatie.
Auteur
