De meeste revalidatieartsen zoeken hun professionele ontwikkeling binnen hun specialisme door verdere specialisatie in zorg, onderwijs, onderzoek of management. Maar sommigen gooien het over een hele andere boeg… Lees hier drie inspirerende verhalen over een echte carrièreswitch waardoor we drie collega’s rijker zijn geworden.
Het belang van een vroege kennismaking met de revalidatiegeneeskunde
Zes jaar werkte ik als fysiotherapeut voordat ik aan geneeskunde begon. Ik deed mijn werk met plezier, maar merkte dat ik na verloop van tijd meer verdieping zocht. Die behoefte bracht me naar de studie Geneeskunde. Tijdens de opleiding kwam ik nauwelijks in aanraking met revalidatiegeneeskunde, en na mijn afstuderen wist ik eerlijk gezegd nog niet welke kant ik op wilde.
Via mijn achtergrond werd ik gewezen op de revalidatiegeneeskunde en begon ik op de revalidatie in het AMC. Daar viel alles op zijn plek. Ik ontdekte een vak waarin medisch redeneren, functioneel herstel en samenwerking met verschillende disciplines vanzelfsprekend samenkomen. Het werken in een interdisciplinair team heeft mijn professionele ontwikkeling sterk gevormd. Ik leerde verder kijken dan de diagnose alleen en kreeg oog voor participatie, zingeving en kwaliteit van leven als centrale doelen van behandeling.
‘Mijn verleden als
fysiotherapeut blijkt dagelijks
een waardevolle basis’
Mijn verleden als fysiotherapeut blijkt dagelijks een waardevolle basis, terwijl de opleiding tot revalidatiearts mij de verdieping biedt die ik zocht. Mijn eigen route laat zien hoe belangrijk vroege kennismaking met het vak kan zijn. Hoe eerder studenten ervaren hoe breed en betekenisvol de revalidatiegeneeskunde is, hoe groter de kans dat zij dit veelzijdige werkveld bewust meenemen in hun loopbaankeuze.
Mattijs de Kleuver
Life is like riding a bicycle, to keep your balance you must keep moving
Als je als orthopeed in optocht van sollicitatie naar sollicitatie rijdt en van waarneemplek naar fellowship reist. Dan komt er een moment waarop je keuzes moet maken. Ga ik hiermee door? Ga ik naar het buitenland? Uiteindelijk is het een optelsom dat maakte dat ik besloot het roer om te gooien. En wat dan…. Gelukkig had ik buiten Nederland al wel in een multidisciplinair behandelteam gewerkt en in Nederland ook regelmatig de verbinding gezocht met de revalidatie.
‘Waar ik eerder als orthopeed
met liefde en passie voor werkte,
heb ik gewoon meegenomen’
Dus ben ik gaan proeven aan het revalidatievak en dankzij veel fijne collega’s heb ik mij kunnen omscholen tot revalidatiearts. En nu, bijna 14 jaar na dato, werk ik met veel plezier als kinderrevalidatiearts. De revalidatie geeft me nu een superafwisselende baan; werken in multidisciplinaire teams met ruimte voor complexere zorg; afwisseling tussen een meer coachende en meer behandelende rol, en ook de technische kant en leiderschapsrol hebben een groot aandeel. Dat waar ik eerder als orthopeed met liefde en passie voor gewerkt heb, heb ik gewoon meegenomen. En mijn revalidatiejas die zit me als gegoten!
Bianca Impelmans
Verdiepingscarrière
Gefascineerd door de anatomie was de chirurgie een doel vanaf de start van de studie Geneeskunde. Als student al aan boord om met experimentele opstellingen peri-operatieve zorg (bij intestinale ischemie-reperfusie schade) te optimaliseren. Met de artsenbul op zak verder met wetenschappelijk onderzoek, deels om in opleiding te komen. Na de heelkunde opleiding, en moeder geworden in het laatste opleidingsjaar, had ik twee parttimebanen gecombineerd in het LUMC en Bravis Roosendaal, bij elkaar net een beetje te veel hooi op mijn vork. Na mijn 36-uurtje (dienst zonder compensatie) ontwikkelde ik herniaklachten. In retrospectie niet zo gek. Mijn linkerarm, tijdens laparoscopie mijn retractorarm, kreeg een subclavia trombose.
Opnieuw inkleuren van de toekomst was een echte uitdaging, een begin in het omdenken en omgaan met.
Begeleid door de loopbaanadviseur (LUMC) het idee van de revalidatiegeneeskunde ontvangen en kwam met een behapbare waarneming bij de kinderrevalidatie van Rijndam.
‘Als chirurg miste ik de tijd om
met iedere patiënt mee te mogen
denken over ‘hoe verder’; dit is in
de revalidatie realiteit’
Voordat ik die aanpakte heb ik bij Natascha Ringeling meegelopen en dit was zeer inspirerend, van anatomisch zeer kundig tot heel praktisch en empathisch over het weer oppakken van het leven met een veranderde functionaliteit. De tijd die ik miste als chirurg om met iedere patiënt mee te mogen denken over hoe verder is in de revalidatie realiteit. Verdieping.
Petra Boelens