Samenvatting richtlijn
Deze in juni 2025 gepubliceerde richtlijn richt zich op wat volgens de huidige maatstaven de beste zorg is voor patiënten met bekkenringletsels. Het doel van de richtlijn is het tegengaan van ongewenste praktijkvariatie. Meerdere factoren zoals patiëntkarakteristieken, fractuurtype, de mate van fractuurdislocatie, pijn en mogelijkheden tot mobiliseren, worden meegewogen in de besluitvorming tot conservatieve ofwel operatieve behandeling en het belastingbeleid.
Auteur
P.W.A. (PETER) MUITJENS
Revalidatiearts, Adelante Zorggroep, Hoensbroek
Er zijn verschillende subtypes bekkenringletsels. De meest gebruikte classificatie is die volgens Young and Burgess, die gebaseerd is op de inwerkende kracht op het bekken (antero-posterieure compressie (APC), laterale compressie (LC) of verticale verschuiving (vertical shear; VS) en de ernst van het letsel.
Bij ouderen gaat het meestal om een laag energetisch trauma en wordt de Rommens-classificatie voor Fragility Fractures of the Pelvis (FFP) gebruikt.
In de richtlijn komen de volgende onderwerpen aan de orde:
- Voorspellen van een succesvolle operatieve interventie bij patiënten met een lateraal compressie type 1 (LC-1) bekkenringletsel.
- De optimale techniek van opereren bij anterieure-posterieure compressie type 1 en 2 (APC-1 en APC-2) bekkenringletsel.
- De waarde van tromboseprofylaxe bij patiënten met een bekkenringletsel.
- De optimale diagnostische modaliteit voor het aantonen/uitsluiten van fragiliteitsfracturen van het bekken (FFP).
- De waarde van chirurgische behandeling van FFP-bekkenringfracturen;
- De waarde van vroeg belasten na chirurgische of conservatieve behandeling van een bekkenringletsel.
In deze samenvatting ga ik verder in op de aspecten die voor de revalidatiearts het meest relevant zijn, namelijk tromboseprofylaxe en het belasten na chirurgische of conservatieve behandeling.
Tromboseprofylaxe
Fracturen van bekken (inclusief acetabulum) en proximale femur geven een hoge kans op trombo-embolische complicaties, vaak ook asymptomatisch. Hoewel er geen studies zijn die de meerwaarde van tromboseprofylaxe bij bekkenfracturen hebben aangetoond is het afzien van preventie niet te verdedigen.
Advies: start met tromboseprofylaxe voor 28 tot 35 dagen (maximaal 6 weken) vanwege bekkenletsel, ongeacht of de patiënt wel of niet geopereerd wordt en ongeacht of patiënt snel kan mobiliseren. Er is op basis van studies geen voorkeur voor een DOAC (directe orale anticoagulantia), LMWH (low molecular weight heparin) of acetylsalicylzuur.
Bij het gebruik van een DOAC, coumarinederivaat of LMWH wegens een andere indicatie is géén aanvullende tromboseprofylaxe nodig.
Belasten bij bekkenringletsels
Het uitgangspunt van de conservatieve of chirurgische behandeling is dat de patiënt vroeg moet kunnen belasten met acceptabele pijn. Bij een stabiele of gestabiliseerde bekkenringfractuur is de ervaring dat vroeg (binnen enkele dagen tot weken) belasten veilig is en dat dit meestal leidt tot het sneller kunnen hervatten van voor patiënt waardevolle activiteiten. Dit is gebaseerd op ervaring in de praktijk, er is geen wetenschappelijk onderzoek bekend waarin vroeg en laat belasten met elkaar vergeleken worden. Anderzijds zijn er ook geen studies die bewijzen dat vroeg belasten leidt tot meer complicaties of een slechtere uitkomst.
Take home message
Bekkenringletsels: stabiliseren en mobiliseren.
Gerelateerde artikelen NTR
Richtlijn bekkenringletsels
Het Subacromiaal Pijnsyndroom van de Schouder
Samenvatting richtlijnmodule Neuropathische pijn bij dwarslaesie
Actualisering richtlijn Complex Regionaal Pijnsyndroom
Gerelateerde artikelen Revalidatie Magazine
Het ‘state of the (he)art’-revalidatieprogramma van Revant
Sneller herstel door vroege revalidatie
